انتخاب رنگ سبز انتخاب رنگ آبی انتخاب رنگ قرمز انتخاب رنگ نارنجی
خوراک آر اس اس

  آخرین ارسالات انجمن

+ ارسال موضوع جدید
نمایش نتایج: از 1 به 3 از 3

موضوع: قصاید حافظ

  1. Top | #1



    تاریخ عضویت
    Sep 2013
    عنوان کاربر
    کاربر وِیژه
    میانگین پست در روز
    8.81
    نوشته ها
    4,004
    پسندیده
    207
    تشکر شده
    976
    میزان امتیاز
    15

    پیش فرض قصاید حافظ

    قصیده ۱- شد عرصه زمین چو بساط ارم جوان

    شد عرصه زمین چو بساط ارم جوان از پرتو سعادت شاه جهان ستان
    خاقان شرق و غرب که در شرق و غرب، اوست صاحب‌قران خسرو و شاه خدایگان
    خورشید ملک‌پرور و سلطان دادگر دارای دادگستر و کسرای کی‌نشان
    سلطان‌نشان عرصه اقلیم سلطنت بالانشین مسند ایوان لامکان
    اعظم جلال دولت و دین آنکه رفعتش دارد همیشه توسن ایام زیر ران
    دارای دهر شاه شجاع آفتاب ملک خاقان کامگار و شهنشاه نوجوان
    ماهی که شد به طلعتش افروخته زمین شاهی که شد به همتش افراخته زمان
    سیمرغ وهم را نبود قوت عروج آنجا که باز همت او سازد آشیان
    گر در خیال چرخ فتد عکس تیغ او از یکدگر جدا شود اجزای توأمان
    حکمش روان چو باد در اطراف بر و بحر مهرش نهان چو روح در اعضای انس و جان
    ای صورت تو ملک جمال و جمال ملک وی طلعت تو جان جهان و جهان جان
    تخت تو رشک مسند جمشید و کیقباد تاج تو غبن افسر دارا و اردوان
    تو آفتاب ملکی و هر جا که می‌روی چون سایه از قفای تو دولت بود دوان
    ارکان نپرورد چو تو گوهر به هیچ قرن گردون نیاورد چو تو اختر به صد
    قران بی‌طلعت تو جان نگراید به کالبد بی‌نعمت تو مغز نبندد در استخوان
    هر دانشی که در دل دفتر نیامده‌ست دارد چو آب خامه تو بر سر زبان
    دست تو را به ابر که یارد شبیه کرد چون بدره بدره این دهد و قطره قطره آن
    با پایه جلال تو افلاک پایمال وز دست بحر جود در دهر داستان
    بر چرخ علم ماهی و بر فرق ملک تاج شرع از تو در حمایت و دین از تو در امان
    ای خسرو منیع جناب رفیع قدر وی داور عظیم مثال رفیع‌شان
    علم از تو در حمایت و عقل از تو با شکوه در چشم فضل نوری و در جسم ملک جان
    ای آفتاب ملک که در جنب همتت چون ذره حقیر بود گنج شایگان
    در جنب بحر جود تو از ذره کمتر است صد گنج شایگان که ببخشی به رایگان
    عصمت نهفته رخ به سراپرده‌ات مقیم دولت گشاده‌رخت بقا زیر کندلان
    گردون برای خیمه خورشید فلکه‌ات از کوه و ابر ساخته نازیر و سایه‌بان
    وین اطلس مقرنس زرد و ز زرنگار چتری بلند بر سر خرگاه خویش دان
    بعد از کیان به ملک سلیمان نداد کس این ساز و این خزینه و این لشکر گران
    بودی درون گلشن و از پردلان تو در هند بود غلغل و در زنگ بد فغان
    در دشت روم خیمه زدی و غریو کوس از دشت روم رفت به صحرای سیستان
    تا قصر زرد تاختی و لرزه اوفتاد در قصرهای قیصر و در خانه‌های خان
    آن کیست کاو به ملک کند باتو همسری از مصر تا به روم و ز چین تا به قیروان
    سال دگر ز قیصرت از روم باج سر وز چینت آورند به درگه خراج جان
    تو شاکری ز خالق و خلق از تو شاکرند تو شادمان به دولت و ملک از تو شادمان
    اینک به طرف گلشن و بستان همی‌روی با بندگان سمند سعادت به زیر ران
    ای ملهکی که در صف کروبیان قدس فیضی رسد به خاطر پاکت زمان زمان
    ای آشکار پیش دلت هرچه کردگار دارد همی به پرده غیب اندرون نهان
    داده فلک عنان ارادت به دست تو یعنی که مرکبم به مراد خودم بران
    گر کوششیت افتد پر داده‌ام به تیر ور بخششیت باید زر داده‌ام به کان
    خصمت کجاست در کف پای خودش فکن یار تو کیست بر سر چشم منش نشان هم کام
    من به خدمت تو گشته منتظم هم نام من به مدحت تو گشته جاودان


  2. محل تبليغات شما    موزيک روز
     
  3. Top | #2



    تاریخ عضویت
    Sep 2013
    عنوان کاربر
    کاربر وِیژه
    میانگین پست در روز
    8.81
    نوشته ها
    4,004
    پسندیده
    207
    تشکر شده
    976
    میزان امتیاز
    15

    پیش فرض

    قصیده ۲- ز دلبری نتوان لاف زد به آسانی

    ز دلبری نتوان لاف زد به آسانی هزار نکته در این کار هست تا دانی
    بجز شکردهنی مایه‌هاست خوبی را به خاتمی نتوان زد دم سلیمانی
    هزار سلطنت دلبری بدان نرسد که در دلی به هنر خویش را بگنجانی
    چه گردها که برانگیختی ز هستی من مباد خسته سمندت که تیز می‌رانی
    به همنشینی رندان سری فرود آور که گنجهاست در این بی‌سری و سامانی
    بیار باده رنگین که یک حکایت راست بگویم و نکنم رخنه در مسلمانی
    به خاک پای صبوحی‌کنان که تا من مست ستاده بر در میخانه‌ام به دربانی
    به هیچ زاهد ظاهرپرست نگذشتم که زیر خرقه نه زنار داشت پنهانی
    به نام طره دلبند خویش خیری کن که تا خداش نگه دارد از پریشانی
    مگیر چشم عنایت ز حال حافظ باز وگرنه حال بگویم به آصف ثانی
    وزیر شاه‌نشان خواجه زمین و زمان که خرم است بدو حال انسی و جانی
    قوام دولت دنیی محمد بن علی که می‌درخشدش از چهره فر یزدانی
    زهی حمیده خصالی که گاه فکر صواب تو را رسد که کنی دعوی جهانبانی
    طراز دولت باقی تو را همی‌زیبد که همتت نبرد نام عالم فانی
    اگر نه گنج عطای تو دستگیر شود همه بسیط زمین رو نهد به ویرانی
    تو را که صورت جسم تو را هیولایی است چو جوهر ملکی در لباس انسانی
    کدام پایه تعظیم نصب شاید کرد که در مسالک فکرت نه برتر از آنی
    درون خلوت کروبیان عالم قدس صریر کلک تو باشد سماع روحانی
    تو را رسد شکر آویز خواجگی گه جود که آستین به کریمان عالم افشانی
    صواعق سخطت را چگونه شرح دهم نعوذ بالله از آن فتنه‌های طوفانی
    سوابق کرمت را بیان چگونه کنم تبارک‌الله از آن کارساز ربانی
    کنون که شاهد گل را به جلوه‌گاه چمن به جز نسیم صبا نیست همدم جانی
    شقایق از پی سلطان گل سپارد باز به بادبان صبا کله‌های نعمانی
    بدان رسید ز سعی نسیم باد بهار که لاف می‌زند از لطف روح حیوانی
    سحرگهم چه خوش آمد که بلبلی گلبانگ به غنچه می‌زد و می‌گفت در سخنرانی
    که تنگدل چه نشینی ز پرده بیرون آی که در خم است شرابی چو لعل رمانی
    مکن که می نخوری بر جمال گل یک ماه که باز ماه دگر می‌خوری پشیمانی
    به شکر تهمت تکفیر کز میان برخاست بکوش کز گل و مل داد عیش بستانی
    جفا نه شیوه دین‌پروری بود حاشا همه کرامت و لطف است شرع یزدانی
    رموز سر اناالحق چه داند آن غافل که منجذب نشد و از جذبه‌های سبحانی
    درون پرده گل غنچه بین که می‌سازد ز بهر دیده خصم تو لعل پیکانی
    طرب‌سرای وزیر است ساقیا مگذار که غیر جام می آنجا کند گرانجانی
    تو بودی آن دم صبح امید کز سر مهر برآمدی و سر آمد شبان ظلمانی
    شنیده‌ام که ز من یاد می‌کنی گه گه ولی به مجلس خاص خودم نمی‌خوانی
    طلب نمی‌کنی از من سخن جفا این است وگرنه با تو چه بحث است در سخندانی
    ز حافظان جهان کس چو بنده جمع نکرد لطایف حکمی با کتاب قرآنی
    هزار سال بقا بخشدت مدایح من چنین نفیس متاعی به چون تو ارزانی
    سخن دراز کشیدم ولی امیدم هست که ذیل عفو بدین ماجرا بپوشانی
    همیشه تا به بهاران هوا به صفحه باغ هزار نقش نگارد ز خط ریحانی
    به باغ ملک ز شاخ امل به عمر دراز شکفته باد گل دولتت به آسانی
    قصیده ۲- ز دلبری نتوان لاف زد به آسانی

    ز دلبری نتوان لاف زد به آسانی هزار نکته در این کار هست تا دانی
    بجز شکردهنی مایه‌هاست خوبی را به خاتمی نتوان زد دم سلیمانی
    هزار سلطنت دلبری بدان نرسد که در دلی به هنر خویش را بگنجانی
    چه گردها که برانگیختی ز هستی من مباد خسته سمندت که تیز می‌رانی
    به همنشینی رندان سری فرود آور که گنجهاست در این بی‌سری و سامانی
    بیار باده رنگین که یک حکایت راست بگویم و نکنم رخنه در مسلمانی
    به خاک پای صبوحی‌کنان که تا من مست ستاده بر در میخانه‌ام به دربانی
    به هیچ زاهد ظاهرپرست نگذشتم که زیر خرقه نه زنار داشت پنهانی
    به نام طره دلبند خویش خیری کن که تا خداش نگه دارد از پریشانی
    مگیر چشم عنایت ز حال حافظ باز وگرنه حال بگویم به آصف ثانی
    وزیر شاه‌نشان خواجه زمین و زمان که خرم است بدو حال انسی و جانی
    قوام دولت دنیی محمد بن علی که می‌درخشدش از چهره فر یزدانی
    زهی حمیده خصالی که گاه فکر صواب تو را رسد که کنی دعوی جهانبانی
    طراز دولت باقی تو را همی‌زیبد که همتت نبرد نام عالم فانی
    اگر نه گنج عطای تو دستگیر شود همه بسیط زمین رو نهد به ویرانی
    تو را که صورت جسم تو را هیولایی است چو جوهر ملکی در لباس انسانی
    کدام پایه تعظیم نصب شاید کرد که در مسالک فکرت نه برتر از آنی
    درون خلوت کروبیان عالم قدس صریر کلک تو باشد سماع روحانی
    تو را رسد شکر آویز خواجگی گه جود که آستین به کریمان عالم افشانی
    صواعق سخطت را چگونه شرح دهم نعوذ بالله از آن فتنه‌های طوفانی
    سوابق کرمت را بیان چگونه کنم تبارک‌الله از آن کارساز ربانی
    کنون که شاهد گل را به جلوه‌گاه چمن به جز نسیم صبا نیست همدم جانی
    شقایق از پی سلطان گل سپارد باز به بادبان صبا کله‌های نعمانی
    بدان رسید ز سعی نسیم باد بهار که لاف می‌زند از لطف روح حیوانی
    سحرگهم چه خوش آمد که بلبلی گلبانگ به غنچه می‌زد و می‌گفت در سخنرانی
    که تنگدل چه نشینی ز پرده بیرون آی که در خم است شرابی چو لعل رمانی
    مکن که می نخوری بر جمال گل یک ماه که باز ماه دگر می‌خوری پشیمانی
    به شکر تهمت تکفیر کز میان برخاست بکوش کز گل و مل داد عیش بستانی
    جفا نه شیوه دین‌پروری بود حاشا همه کرامت و لطف است شرع یزدانی
    رموز سر اناالحق چه داند آن غافل که منجذب نشد و از جذبه‌های سبحانی
    درون پرده گل غنچه بین که می‌سازد ز بهر دیده خصم تو لعل پیکانی
    طرب‌سرای وزیر است ساقیا مگذار که غیر جام می آنجا کند گرانجانی
    تو بودی آن دم صبح امید کز سر مهر برآمدی و سر آمد شبان ظلمانی
    شنیده‌ام که ز من یاد می‌کنی گه گه ولی به مجلس خاص خودم نمی‌خوانی
    طلب نمی‌کنی از من سخن جفا این است وگرنه با تو چه بحث است در سخندانی
    ز حافظان جهان کس چو بنده جمع نکرد لطایف حکمی با کتاب قرآنی
    هزار سال بقا بخشدت مدایح من چنین نفیس متاعی به چون تو ارزانی
    سخن دراز کشیدم ولی امیدم هست که ذیل عفو بدین ماجرا بپوشانی
    همیشه تا به بهاران هوا به صفحه باغ هزار نقش نگارد ز خط ریحانی
    به باغ ملک ز شاخ امل به عمر دراز شکفته باد گل دولتت به آسانی


  4. Top | #3



    تاریخ عضویت
    Sep 2013
    عنوان کاربر
    کاربر وِیژه
    میانگین پست در روز
    8.81
    نوشته ها
    4,004
    پسندیده
    207
    تشکر شده
    976
    میزان امتیاز
    15

    پیش فرض

    قصیده ۳- سپیده‌دم که صبا بوی لطف جان گیرد

    سپیده‌دم که صبا بوی لطف جان گیرد چمن ز لطف هوا نکته برجنان گیرد
    هوا ز نکهت گل در چمن تتق بندد افق ز عکس شفق رنگ گلستان گیرد
    نوای چنگ بدانسان زند صلای صبوح که پیر صومعه راه در مغان گیرد
    نکال شب که کند در قدح سیاهی مشک در او شرار چراغ سحرگهان گیرد
    شه سپهر چو زرین سپر کشد در روی به تیغ صبح و عمود افق جهان گیرد
    به رغم زال سیه شاهباز زرین بال در این مقرنس زنگاری آشیان گیرد
    به بزمگاه چمن رو که خوش تماشایی است چو لاله کاسه نسرین و ارغوان گیرد
    چو شهسوار فلک بنگرد به جام صبوح که چون به شعشعه مهر خاوران گیرد
    محیط شمس کشد سوی خویش در خوشاب که تا به قبضه شمشیر زرفشان گیرد
    صبا نگر که دمادم چو رند شاهدباز گهی لب گل و گه زلف ضیمران گیرد
    ز اتحاد هیولا و اختلاف صور خرد ز هر گل نو، نقش صد بتان گیرد
    من اندر آن که دم کیست این مبارک دم که وقت صبح در این تیره خاکدان گیرد
    چه حالت است که گل در سحر نماید روی چه شعله است که در شمع آسمان گیرد
    چرا به صد غم و حسرت سپهر دایره‌شکل مرا چو نقطه پرگار در میان گیرد
    ضمیر دل نگشایم به کس مرا آن به که روزگار غیور است و ناگهان گیرد
    چو شمع هر که به افشای راز شد مشغول بسش زمانه چو مقراض در زبان گیرد
    کجاست ساقی مه‌روی من که از سر مهر چو چشم مست خودش ساغر گران گیرد
    پیامی آورد از یار و در پی‌اش جامی به شادی رخ آن یار مهربان گیرد
    نوای مجلس ما چو برکشد مطرب گهی عراق زند گاهی اصفهان گیرد
    فرشته‌ای به حقیقت سروش عالم غیب که روضه کرمش نکته بر جنان گیرد
    سکندری که مقیم حریم او چون خضر ز فیض خاک درش عمر جاودان گیرد
    جمال چهره اسلام شیخ ابو اسحاق که ملک در قدمش زیب بوستان گیرد
    گهی که بر فلک سروری عروج کند نخست پایه خود فرق فرقدان گیرد
    چراغ دیده محمود آنکه دشمن را ز برق تیغ وی آتش به دودمان گیرد
    به اوج ماه رسد موج خون چو تیغ کشد به تیر چرخ برد حمله چون کمان گیرد
    عروس خاوری از شرم رأی انور او به جای خود بود ار راه قیروان گیرد
    ایا عظیم وقاری که هر که بنده توست ز رفع قدر کمربند توأمان گیرد
    رسد ز چرخ عطارد هزار تهنیتت چو فکرتت صفت امر کن فکان گیرد
    مدام در پی طعن است بر حسود و عدوت سماک رامح از آن روز و شب سنان گیرد
    فلک چو جلوه‌کنان بنگرد سمند تو را کمینه پایگهش اوج کهکشان گیرد
    ملالتی که کشیدی سعادتی دهدت که مشتری نسق کار خود از آن گیرد
    از امتحان تو ایام را غرض آن است که از صفای ریاضت دلت نشان گیرد
    وگرنه پایه عزت از آن بلندتر است که روزگار بر او حرف امتحان گیرد
    مذاق جانش ز تلخی غم شود ایمن کسی که شکر شکر تو در دهان گیرد
    ز عمر برخورد آن‌کس که در جمیع صفات نخست بنگرد آنگه طریق آن گیرد
    چو جای جنگ نبیند به جام یازد دست چو وقت کار بود تیغ جان‌ستان گیرد
    ز لطف غیب به سختی رخ از امید متاب که مغز نغز مقام اندر استخوان گیرد
    شکر کمال حلاوت پس از ریاضت یافت نخست در شکن تنگ از آن مکان گیرد
    در آن مقام که سیل حوادث از چپ و راست چنان رسد که امان از میان کران گیرد
    چه غم بود به همه حال کوه ثابت را که موجهای چنان قلزم گران گیرد
    اگرچه خصم تو گستاخ می‌رود حالی تو شاد باش که گستاخی‌اش چنان گیرد
    که هر چه در حق این خاندان دولت کرد جزاش در زن و فرزند و خان و مان گیرد
    زمان عمر تو پاینده باد کاین نعمت عطیه‌ای است که در کار انس و جان گیرد


+ ارسال موضوع جدید

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
تارنماي ايران پرديس با لطف و ياري خداي مهربان در سال 1386 تاسيس شد.روز به روز که از عمر ايران پرديس ميگذشت دوستان زيادي به جمعش محلق شدند و تا به امروز مخاطبان زيادي از اين تارنماي کاملا فارسي استفاده ميکنند ايران پرديس با پشت سر گذاشتن فراز و نشيب زياد و با عنايت خداو لطف بيکرانش امروزه توانسته در پنجمين جشنواره رسانه هاي ديجيتال عنوان برترين انجمن گفتگوهاي پارسي را کسب کند انجمن هاي ايران پرديس امروزه با هدف خدمت رساني به يکي از بزرگترين انجمن هاي ايران و پر مخاطب ترين انجمن هاي دنياي مجازي تبديل شده و اميدوار هست با همين هدف هم به جايگاه اصلي و واقعيش دست يابد.

اکنون ساعت 23:21 برپایه ساعت جهانی (GMT - گرینویچ) +3.5 می باشد.

ایمیل پست الکترونیکی مدیریت سایت : iranpardis.com@gmail.com
شماره سامانه پیامک : 30005604500000