۞ سلام مهربون من درد دل با معبود ۞

[E H S A N]

گفتم:يا الهی الذی امرتنی بالدعا و ضمنت الاجابهُ پس چرا آمال مرا اجابت ننمايی؟
گفت: آيا فراموش کرده ايد آن صبح صادق روشنی را که به سه کلمه طيبه تکلم فرمودم که با دلهای مرده که به آمال و آرزو آلوده شده نزد من ميائيد.
گفتم: خدايا مگر نگفتی چشم به ملکوت ابهی برگشا و آنچه خواهی از او خواه!
گفت: باز هم می گويم آيا فراموش کرده ايد که فرمودم آنچه برای شما نخواهم هرگز مخواهيد.
گفتم: پس چه بخواهم ؟
گفت: حب مرا سرمايه خود کن و چون بصر و جان عزيزش دار.
گفتم: چگونه نشان دهم که حب تو را در دل و جان دارم؟
گفت: لکل شئی علامة و علامة الحب الصبر فی بلائی .
گفتم:اگر عامل نباشم چه می شود؟
گفت: ان لم تحبنی لن احبک ابداٌ
گفتم: قبول. اگر عامل نباشم چه می شود؟
گفت: فاحببنی کی اذکرک و فی الروح الحياة اثبتک.

گفتم: اگر بخواهم بر بلايت صبر نکنيم چه کنيم؟
گفت: فليطلب ربا سوائی
گفتم: ببخشيد حرفم را پس گرفتم ما را با حب و عشق تو چقدر فاصله است؟
گفت: قدمی فاصله قدم اول بردار و قدم ديگر در عالم قدم گذار.
گفتم: برايم ثقبل است راه آن چيست؟
گفت: قلب را به صيقل روح پاک کن و آهنگ ساحت لولاک نما.
گفتم: از چه راهی به ساحت لولاک توان آمد؟
گفت: در سبيل قدس چلاک شو و بر افلاک انس قدم گذار.
گفتم: بر افلاک انس چگونه توان قدم گذاشت.
گفت: انس دونی و آنس بروحی .
گفتم: چگونه توان به روحت انس گرفت؟
گفت: هرگز شنيده ايی که يار و اغيار در قلبی بگنجد پس اغيار را بران تا جانان به منزل خود درآيد.
گفتم: با اين قلب چه توان کرد؟ اغيار را چگونه برانم؟
گفت: املک قلباَ جيداَ حسناَ منيراَ لتملک ملکاَ دائماَ باقياَ ازلياَ قديماَ.
گفتم: بعد از به دست آوردن اين ملک چه کنم؟
گفت: پس در سرادق خلد وارد شو.
گفتم: در سرادق خلد در چه خانه ای ساکن شوم؟
گفت: جز در گلبن معانی جای مگزين و در صبای جانان وطن مگير و جز در قاف وفا محل مپذير اين است مکان تو اگر بلامکان به پر جان بر پری و آهنگ مقام خود رايگان نمائی.

[E H S A N]

غم گلو مي فشارد
خون فواره مي زند
بغض مي ترکد
باران اشک جاري مي شود
و هيچ کس نيست
هيچ کسي اشک ها را پک نمي کند
تو هميشه تنهايي
هميشه
دل را به خدا خوش کن
که تنها او داد دل غم خواران را خواهد گرفت
تنها او تنها او
دل جوش مي زند
تکه تکه مي شود
و خنده ي نعره آسايت
چون پتک بر سرم کوفته مي شود
چنان سنگين
که قلبم پاره پاره تر مي شود
پاره تر از هميشه
و اين صدا طنين مي افکند: که تنها خدا ياور ماست
تنها او!

[E H S A N]

خدا جون باور كن ميدونم

خدا قول نداده آسمون هميشه آبی باشه و باغ ها پوشيده از گل...

قول نداده زندگی هميشه به كامت باشه ...

خدا روزهای بی غصه و شادی های بدون غم و سلامت بدون درد رو هم قول نداده...

خدا ساحل بی طوفان، آفتاب بی بارون و خنده های هميشگی رو قول نداده ...

خدا قول نداده که تو رنج و وسوسه و اندوه رو تجربه نكنی ...

خدا جاده های آسون و هموار، سفرهای بی معطلی رو قول نداده ...

قول نداده کوه ها بدون صخره باشن و شيب نداشته باشن ...

رود خونه ها گل آلود و عميق نباشن ...

قول داده ؟
ولی خدا رسيدن يه روز خوب رو قول داده ...

خدا روزی روزانه ، استراحت بعد از هركار سخت و کمک تو كارها و عشق جاودان رو قول داده . عجب روزی می شه اون روز ...

پس ناملايمات زندگی رو شکر بگو و فقط از خودش کمک بگير که او جاودانه است و بس...

نااميدی مثل جاده ای پر دست اندازه که از سرعت کم می کنه اما همين دست انداز نويد يه جاده صاف و وسيع رو بهت می ده ... زياد تو دست انداز نمون ...

وقتی حس کردی به اون چيزی كه می خواستی نرسيدی خدا رو شکر کن چون اون می خواد تو يه زمان مناسب ترا غافلگيرت کنه و يه چيزی فراتر از خواسته الانت بهت بده...

[E H S A N]

بالاي نقاشيـــــتو دادي به هر کي پول داره
ولي با اين همه پول هيچکي محبت نداره
پاييـــــن نقاشيتم درســـــته پولي نــــــدارن
ولي چـهره اونا عشقــــو به يادم ميــــاره
اي خــــدا کاري بـــکن از آدماي نقاشيـــت
يکي هم پيـــدا بشـه بذر محبـــت بــکاره

[E H S A N]

س آدم چشم باز كرد و حوا را ديد كه بر بالين او نشسته و حله هايي از بهشت پوشيده گفت : تو كيستي گفت: خذا مرا آفريد تا تو با من آرام بگيري


خدايا من در كلبه ي فقيراني خويش چيزي را دارم كه تو در عرش كبريايي خود نداري من چون توي دارم و تو چون خودي نداري
سلام خدا آره منم همون بنده ي پررويي كه هر وقت بهت نياز داره مياد سراغت همون مونايي كه وقتي مشكلش حل ميشه فراموشت مي كنه اما جرات اعتراف و دارم اعتراف مي كنم كه من پست ترين بنده ي توام اما امشب نيومدم تا ازت چيزي بخوام اومدم عقده هامو خالي كنم آخه پيش هر كي رفتم به خرفام گوش نداد دوباره اومدم سراغ خودت خوب به منچه مي خواستي انقدر خوب نباشي
امشب احساس مي كنم همه ي غمهاي عالم تو دلم سنگيني مي كنه مي خوام امشب سر به سرت بذارم مي خوام همه چي رو بندازو تقصير تو خدايا من خيلي بذ بختم آره دارم ناشكري ميكنم آخه مي گن تو دوست نذاربي بنده هات ناشكري كنن دوست نداري بگن نااميدن چون بهشون اميد ميدي ولي من مي خوام براي يه بارم كه شده از دست من عصباني شي آخدايا آخه تو چرا انقدر خوبي؟ حالم از خودم به هم مي خوره از ذست تو لجم گرفته از دست ناراحتم اصلا باهات قهرم خدايا تو داري با اين مهربونيات عذابم ميدي خدايا خيلي دوستت دارم خدايا چرا وقتي همه دست رد به سينه ي من ميزنن تو قبولم داري چرا؟ چون خدايي آره ؟ خب حداقل با خوبات خوب باش چرا همش ميخواي من خجالت بكشم ؟ خدايا خيلي خسته ام از اين فاصله ها خسته شدم ميدونم توام خسته كردم ببخشيد غلط كردم
شبي در عالم مستي تكيه بر جاي خدا كردم
در آن يك شب من عجايب كارها كردم نمازو روزه را بستم كغبه را تعطيل كردم سخن يك جا بگويم در حقيقت كودتا كردم
سحر چون گشت هوشياران عالم فهميدند كه در پناه مي جسارت بر خدا كردم خداوندا ببخشايم غلط كردم

[E H S A N]

خداوند ايثارو انصاف
پروردگارا
. به درگاه تو پناه مي آوردم و تو نيز پناهم بخش تا موجودي آزمند و خويشتن دوست نباشم
مگذار كه صولت خشم حصار بردباري مرا در هم بشكند و حمله حسد " مناعت و فطرت مرا به خفت و مذلت فرو كشاند
پروردگارا
از خصلت طمع كه دنائت آورد و آبرو ببرد " از بد خويي كه دل دوستان بشكند و به دشمنان نشاط و نيرو ببخشد " از لجاج شهوت كه همت هاي بلند را پست سازد و بر پرده عفاف و عصمت چاك زند به تو پناه ميآورم
خداوندا : در پناه تو آسوده خاطر آب شدن غمها را به تماشا مينشينم

[E H S A N]

الهی.....!


تنها درستی و شيدايی لحظه های ديدار توست که سجاده ای از نور می گسترانم
و سکوت خسته پريشان جانم را با سروده هايی از نيايش های عا شقانه می شکنم.

[E H S A N]

بارالها.....!


خسته ام .............


اما دلم به این خوشه که:


فلا اله غیرک

نیست معبود به حقی جز تو

و

مقرا بانک ربی

معترفم که تو پروردگار منی!

[E H S A N]

خدايا
نه در پي فرصتم و نه در پي جست و جوي قدرت
نه لذت اين دنيا را ميخواهم
نه آسايش آن دنيا
نيازمند تو ام
فقط تو
مرا موهبت شوق عميق
به وصال درگاهت عطا کن
تا شبها بيدار باشم
و نيايش کنم
و روزها به ديگران ياري رسانم
تا بارشان را
در راه دشوار زندگي بر دوش کشم

[E H S A N]

خدايا ! بر من ببخش آنچه را كه از من بدان دانتري ، و اگر بدان بازگشتم تو به بخشايش

بازگرد ( كه بدان سزاورارتري ) .



خدايا ! بر من ببخشا وده هايي كه نهادم آن را نزد من وفايي نبود ، و بيامرز آنچه را به

زبان به تو نزديكي جستم و دل راه مخالف آن را پيمود .



خدايا ! بر من ببخشاي نگاه هايي را كه نبايد ، و سخناني كه به زبان رفت و نشايد ، و آنچه
دل خواست و نبايست ، و آنچه بر زبان رفت از ناشايست .



(( بر گرفته شده از نهج البلاغه ))