۞ سلام مهربون من درد دل با معبود ۞

[E H S A N]

الهي

پسنديدگان ، تو را به تو جستند ، بپيوستند، ناپسنديدگان تو را به خود جستند ، بگسستند

نه او كه پيوست ، به شكر رسيد،

نه او كه بگسست ، به عذر رسيد

اي برساننده در خود و رساننده به خود،

برسانم كه كس نرسيد به خود

[E H S A N]

راز و نياز

بارالاها تیر کینم سوی توست
شکوه ام از رسم و از آیین توست
آفریدی آدمی را با دلش
قلب دادی و نمودی عاشقش
خلق کردی عاشق و معشوق را
یک نفر عبد و یکی معبود را
پس شررها بر دل عاشق زدی
آتشت در خرمن صادق زدی
گفته بودی عشق شرط آدمیست
با صدای عشق آدم ماندنی است
گفته بودی عاشقان افلاکی اند
بی دلان مورند و کرم خاکیند
من که خاکم را به عشق آراستی
بی منیت عشق من را خواستی
من که هردم ذکر یا رب میکنم
روز خود با یاد تو شب میکنم
از چه رو اینگونه بیمارم بگو
بسته در زنجیر دیوارم بگو
روبرویم شط شب خوابیده است
در تنم قلبی به خون غلطیده است
خسته و بگسسته از بودم کنون
بین چه سان بی تاروبی پودم کنون
ای خدا ای دستگیر بی کسان
خاک ارضت گشته مرز نا کسان
جوی خون در رودها جاری شده است
شهرها غرق عزاداری شده است
روی بام شب دگر مهتاب نیست
هیچ چشمی بی ملامت خواب نیست
لیلی و شیرین و عذرا مرده اند
وامق و فرهاد و مجنون خفته اند
دیشب از حافظ تفعل می زدم
نقش باطل بر دل خود میزدم
گفت حافظ رند عالم سوز را
می بخور دم بر نیاور سوز را
گوییا حافظ خمار آلوده بود
بی شراب و می غبار آلوده بود
بر در امید رفتم ناگهان
تا بگویم شرح دردم در نهان
گفتم ای امید تو حرفی بزن
از نوید قاصدک طرفی بزن
گفت قاصدها ز بامم رفته اند
شاپرکها بار خود بربسته اند
بر در امید نومیدی مجو
بر گل کاغذ مبند امید بو
خسته و پربسته چون مرغ قفس
بر سر سنگی نشستم بی نفس
شهر خاموش و بیابان خواب بود
تک گل عالم گل مرداب بود
آری ای پروردگار دستگیر
بندگانت در غم نانند اسیر
گر قلم امشب به یادت بر زدم
دل طلب میکرد سویت پر زنم
دست بر دامان پر مهرت نهم
شرح حال خلق پر محنت دهم
نور مهرت رهنمای راه کن
گر که لغزش دیده ای آگاه کن
دست خود بر درگهت افراشتم
جای غم نی چون تو در بر داشتم
ای تو غفار الذنوب مهربان
ای تو ستار العیوب دیگران
جام عشقم را زخود سیراب کن
مر جدایم تو از این مرداب کن
بال و پرده, تا بسویت پر زنم
یاریم ده, تا درت را بر زنم
بارالاها روی عشقم سوی توست
گر گنهکارم امیدم روی توست

[E H S A N]

آنقدر در می زنم تا در برویم وا کنی
رخصت دیدار رویت را به من اعطا کنی

بیش از این ما را گرفتار غم هجران مکن
ای لقاء اله من رخسار خود پنهان نکن

در تحیر مانده ام باید کجا جویم تو را
چون نسیم کوی خود من را تو سرگردان مکن

آنقدر د می زنم تا در برویم وا کنی
رخصت دیدار رویت را به من اعطا کنی

مرغ عشقم، بسته دردامم، هوایی نیستم
در قفس افتاده و فکر رهایی نیستم

ای بهشت آرزو گر خار ناچیزم ولی
دل به عشقت داده ام، فکر جدایی نیست

[E H S A N]

پروردگارا من را ابزار آرامش خويش قرار ده. بگذار در هر کجا که نفرت است عشق درو کنم. هر جا آسيب است عفو ،
هر جا شک است ايمان ،
هر جا نواميدي است اميد.
هر جا تاريکي است نور
و هر جا غم است سرور.

پروردگار عالم به من لطف کن تا بيشتر در پي تسکين بخشيدن باشم تا آرام شدن
همانطور که مي فهمم فهميده شوم. همانطور که دوست دارم دوست داشته شوم
زيرا دراثر دادن است که دريافت مي کنم، دراثربخشيدن است که بخشيده مي شوم در مرگ خود است که در زندگي جاويدان متولد مي شوم

[E H S A N]

محبوبم !

اگر برای آن به سوی تو می آیم

که مرا از شعله های دوزخ نجات بخشی ،

بگذار که در آنجا بسوزم .

و اگر برای آن به سوی تو می آیم

که لذت بهشت را به من بخشی ،

بگذار که درهای بهشت به رویم بسته شود .

اما اگر برای خاطر تو به سویت می آیم ،

محبوبم ! مرا از خویش مران !

متبرکم کن .

تا در کنار زیبایی جاودانه ات

تا ابد لانه کنم ...

[E H S A N]

بر سجاده عشق با تکبیر التماس به نماز خیال تو در مقابل قبله معبود قلبم می ایستم و با هر قنوت حضور همیشگی تو را میخواهم . با حریر چشمانت چادری از جنس گلبرگهای یاس بر سر میکنم و بر مهر قلب تو سجده . تو را از خدایم می خواهم و باصدایی که از انتها ترین نقطه دلم فریاد میشود داشتنت را برای همیشه از او می خواهم . از اشکهای چشمانم برای زمزمه های نمازم بهترین ترنم را می سازم و در سلام آخر اولین سلام را به تو می بخشم و در بخشایش او فقط تو را می خواهم

[E H S A N]

خودمونیم خدا از روی تنهایی خودت یه کپی زدی برای من و بین تمام آدمهات منو رها کردی .
نگفتی من که طاقتم مثل خودت نیست ..... صبر و تحمل من ، صبر و تحمل تو نیست ....
حالا خودت هم کمکم کن تا این همه تنهایی رو تحمل کنم ....

[E H S A N]

بيدل
اي خدا چرا بيدل شدم
روز و شب را بي خبر غافل شدم
عاقبت بندي به پايم بسته شد
ره نهادم در رهي در گل شدم
دل به دلداري سپردم بي وفا
از جهان دل كندم و بيدل شدم
پا نهادم در رهي بي انتها
سبز بودم كشت بي حاصل شدم
خود ندانستم چه شد آخر مرا
كين چنين بيهوده و باطل شدم

[E H S A N]

الهي ...
نشايد كه در گاهت يكي پشمينه از مال دگر پوشد. يكي زرين كند پاي سگش را.
اگر در آخرت باشد حسابي
چه گويد طفل معصومي كه گندم مي‌خورد يا نان خشكي و يا آن بي خبر مرد جهاني كه مي‌دزدد شبانه حق آن طفل يتيم را.
الهي...
ببين دست نياز آن جوان را كه با درماندگي سويت دراز است. بخو نالد همي گويد همي نالد خدايا..........
چرا تقدير چنان باشد كه من در عشق آن سوزم ولي او بي خبر از هر نيازم.
الهي...
اگر عدل و اخوت را تو يكسان بهر ما فرمان نمودي؟
چرا جمعي براي قرص ناني بخود پيچند و آن سان ديگري مست باشد و از مستي و سيري بخود پيچد.
الهي...
به درگاهت شكايت كفر باشد و يا ناليدن مال و منان جايز نباشد. اگر آسايشي باشد در اين وادي نه از ماست ونه با ماست.
به خواهان است كه او در يك زمان رويش نبيند.
خداوندا...
نمي‌خواهم ز مال خود بنالم و يا بهر خودم نامه نگارم كه امثال من تنها و بي كس هم در اين دنياي فاني هم فراوان است.
خداوندا...
عبث گفتم نمي‌خواهم بدرگاهت شوم شاكي
كه ميدانم همي سوزم در اين وادي
بماند باقي جرمم كه ميدانم گنهكارم.

[E H S A N]

دستهایم را که به سمت آستانش می گشایم هزاران گل امید در قلبم جوانه می زند ،
مباد آن روزی را که تو مرا از آستان پر مهرت برانی . . .
وقتی چشمهای از اشک خیسم را به سوی آسمانت باز میکنم هزاران هزار ستاره در شب مهتابی مرا به سمت تو میکشاند ،
نکند آن شبی بیاید که در جستجوی تنها یک ستاره مسیر به تو رسیدن را گم کنم . . .
با خودم زمزمه میکنم ، میدانم هر چقدر آهسته هم که بگویم باز تو چون در قلبمی زمزمه ام را می شنوی ،
نیاید آن لحظه ایی که فریاد بزنم و تو فریادم را جوابی نباشی . . .
وقتی خسته و درمانده با فکری آزرده شکایت از زندگی به پیش محکمه تو می آورم بهترین رویاها مرا به فردای بهتر امیدوار میکند ،
نیاید آن مانی که مرا از محکمه خود برانی و تنهای تنها در میان خستگی رها کنی . . .