تاپیک شعرها و جملات عاشقانه و زیبا

[Vuvu ZeLA]

عشق يعني...


عشق يعني مستي و ديوانگي
عشق يعني با جهان بيگانگي

عشق يعني شب نخفتن تا سحر
عشق يعني سجده*ها با چشم*تر

عشق يعني سر به دار آويختن
عشق يعني اشك حسرت ريختن

عشق يعني در جهان رسوا شدن
عشق يعني مست و بي پروا شدن

عشق يعني سوختن يا ساختن
عشق يعني زندگي را باختن

عشق يعني انتظار و انتظار
عشق يعني هر چه بيني عكس يار

عشق يعني ديده بر در دوختن
عشق يعني در فراقش سوختن

عشق يعني لحظه*هاي التهاب
عشق يعني بحظه هاي ناب ناب

عشق يعني سوز ني، آه شبان
عشق يعني معني رنگين كمان

عشق يعني شاعري دلسوخته
عشق يعني اتشي افروخته

عشق يعني با گلي گفتن سخن
عشق يعني خون لاله بر چمن

عشق يعني شعله بر خرمن زدن
عشق يعني رسم دل بر هم زدن

عشق يعني يك تيمم يك نياز
عشق يعني عالمي راز و نياز

عشق يعني با پرستو پر زدن
عشق يعني عالمي آب بر اذر زدن

عشق يعني چون محمد(ص) پا به راه
عشق يعني همچو يوسف قعر چاه

عشق يعني بيستون كندن به دست
عشق يعني زاهد اما بت پرست

عشق يعني همچو من شيدا شدن
عشق يعني قطره و دريا شدن

عشق يعني يك شقايق غرق خون
عشق يعني درد محنت در درون

عشق يعني يك تبلور يك سرود
عشق يعني يك سلام و يك درود

...
__________________

[Vuvu ZeLA]

حق داری که دعوتم رو بعد عمری نپذیری
فال حافظم گرفتم دیدم از عاشقی سیری

تقصیر منه که گفتم تو بخوای واست می میرم
تو که نوبتت شد اما گفتی بایدم بمیری

جای چشمات خالی دیشب‚چه خواب قشنگی دیدم
خواب دیدم واسه همیشه منو بردی به اسیری

یادمه روزای اول اشکامو که پاک می کردم
گفتی این یادت بمونه تو‚تو دنیا بی نظیری


دوس دارم صداقت تو مثل حرف اون روزات بود
منو می بردی تو ساحل توی کلبه ی حصیری


حالا اما توی راهت اگه یک رودخونه باشه
واسه رد شدن نمی خوای دسای منو بگیری


یادمه که بی اجازه اومدم تو رو ببینم
زیر دونه های برف و بلورای مه شیری


نگرانم شدی اون روز گفتی تا هوا درس شه
تو پیش خودم می مونی‚فعلنم خونه نمیری


یادمه هوا که خوب شد تا خونه فقط دوئیدم
توی دفترم نوشتم دوئیدم تو چه مسیری


دیگه اون روزا گذشتن‚مث عمرا برنگشتن
توی دفترم نوشتم‚رسیدم به چه کویری

آخرش دیشب که خواستم خونه تون بیام تو گفتی
مشغلت خیلی زیاده این روزا بد جوری گیری



هر چی عاشق تو باشم‚صبرم اندازه ای داره
نمیدونی واسه دیدن‚واسه من همیشه دیری


تا نگم خوبی تو انگار شعر من تموم نمی شه
برو تو قصر شکستم‚تا ابد خودت امیری

[Vuvu ZeLA]

وقتی میدانیم که از زندگی چه میخواهیم و خود را آماده عمل میکنیم، باز هم مانعی برای عبور میبینیم و آن اراده خطر کردن است هر برنامه اقدام و عمل مخاطرات و هزینه های در بر دارد، اما این مخاطرات و هزینه ها به مراتب از مخاطرات و هزینه های بلند مدت راحت نشستن و کاری نکردن کمتر است. .پس باید برای رسیدن به موفقیت ریسک را پذیرفت
__________________

[Vuvu ZeLA]

باران عشق من ......

در زیر باران نشسته بودم… چشمم را به آسمان دوخته بودم…

چشمم را به ابرهای سرگردان دوخته بودم…انتظار می کشیدم…انتظار قطره ای
عاشق از باران که از آسمان بیاید و بر چشمانم بنشیند… تا شاید چشمانم عاشق آن
قطره شود…

باران می بارید آسمان می نالید، ابرها بی قرار بودند…صدای رعد ابرها سکوت آسمان را در هم شکسته بود… خیس خیس شده بودم ، مثل پرنده ای در زیر باران…!

دوست داشتم پرواز کنم در اوج آسمانها تا شاید خودم قطره عاشق را میان این همه قطره پیدا کنم… می دانستم قطره هایی که از آسمان می ریزد اشکهای آسمان است… اشکهایی که هر قطره از آن خاطره ای بیش نبود…

در رویاهایم پروازکردم ، در اوج آسمانها، در میان ابرها، در میان قطره ها! چطور می شود از میان این همه قطره باران ، قطره عاشق را پیدا کرد؟! قطره هایی که هر وقت به زمین میریخت یا به دریا می رفت!، یا به رودخانه! ، یا به صحرا می رفت و به زمین فرو می رفت و یا بر روی گل می نشست!… من به دنبال قطره ای بودم که بر روی چشمانم بنشیند…

نه قطره ای که عاشق دریا یا گل شود…و یا اینکه ناپدید شود!… من قطره عاشق را
می خواستم که یک رنگ باشد!… همان رنگ باران عشق من…!

نگاهم به باران بود ، در دلم چه غوغایی بود!… انتظار به سر رسید ، قطره عاشق به چشمانم نرسید!…

باران کم کم داشت رد خود را گم می کرد…و آسمان داشت آرام میگرفت! دلم نمی خواست آسمان آرام بگیرد اما…! من نا امید نشدم و باز هم منتظر ماندم… آنقدر انتظار کشیدم تا…قطره آخرباران را از آن بالاها می دیدم… قطره ای که آرزو داشتم به
چشمانم بنشیند… آرزو داشتم بیاید و با چشمانم دوست شود… قطره باران داشت به سوی چشمانم می آمد… نگاهم همچنان به آن قطره بود…طوفان سعی داشت
قطره را از چشمانم جدا کند و نگذارد به چشمانم بنشیند…

اما آن قطره عشق با طوفان جنگید ، از طوفان گذشت و به چشمانم نشست…چه لحظه قشنگی…در همان لحظه که قطره باران عشقم داشت به زمین می ریخت چشمان من هم شروع به اشک ریختن کرد… اشکهایم با آن قطره یکی شده بود…احساس کردم قطره عاشق در قلبم نشسته…به قطره وابسته شدم… آن قطره پاک پاک بود چون از آسمان آمده بود…همان قطره ای که باران عشقم به من هدیه داد…

[Vuvu ZeLA]

دل من دیر زمانی است که می پندارد
دوستی نیز گلی است.
مثل نیلوفر و ناز
ساقه ترد و لطیفی دارد
بی گمان سنگدل است آن که روا می دارد
جان این ساقه نازک را دانسته بیازارد
در زمینی که ضمیر من و توست
از نخستین دیدار
هر سخن هر گفتار
دانه هایی است که می افشانیم
برگ و باری است که می رویانیم
آب و حورشید و نسیمش مهر است
گر بدانگونه که بایست به بار آید
زندگی را به دل انگیزترین چهره بیارایید
آنچنان با تو در آمیزد این روح لطیف
که تمنای وجودت همه او باشد و بس
بی نیازت سازد از همه چیز و همه کس
زندگی گرمی دلهای به هم پیوسته است
تا در آن دوست نباشد همه درها بسته است
در ضمیرت اگر این گل ندمیده است هنوز
عطر جان پرور عشق
گر به صحرای نهادت نوزیده است هنوز
دانه ها را باید از نو کاشت
آب و خورشید و نسیمش را از مایه جان
خرج می باید کرد
رنج می باید برد
دوست می باید داشت
با نگاهی که در آن شوق برآرد فریاد
با سلامی که در آن نور ببارد لبخند
دست یکدیگر را
بفشاریم به مهر
جام دلهامان را
مالامال از یاری، غمخواری
بسپاریم به هم ، بسراییم به آوای بلند
شادی روی تو
ای دیده به دیدار تو شاد
باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست
تازه ، عطر افشان ،گلباران باد .

[Vuvu ZeLA]

ليلي گفت امانتي تو زيادي داغ است ؛ زيادي تند است ؛ خاكستر ليلي ات هم دارد مي سوزد
امانتي ات را پس ميگيردي ؟
خدا گغت : خاكستر ت را دوست دارم آن را پس نمي گيرم
ليلي گفت : كاش مادر مي شدم ؛ مجنون با كودكانش بازي مي كرد . خدا گفت : مادري بهانه
عشق است . تو بي بهانه عاشقي تو بي بهانه مي سوزي . ليلي گفت : دلم زندگي مي خواهد ساده و بي تاب و تب . خدا گفت من تاب و تبم بي من ميميري ؛
ليلي گفت : پايان قصه ام زيادي غم انگيز است : مرگ من ؛ مرگ مجنون پايان قصه ام را عوض ميكني ؟ خدا گفت : پايان قصه ات اشك است ؛ تشنگي و آب از اين قشنگتر چيست ؟ ليلي گريه كرد ؛ ليلي تشنه تر شد ؛ خدا لبخند زد

[Vuvu ZeLA]

با اجازه تو!
جای خالی ات را به انتشار بوی شاخه گلی هدیه کرده ام.
بدون تو اینجا قلبم ته مانده آرزوهایش را بدرقه می کند،
و نا امیدانه نفسهای گرمت را به روی
کاغذ مقابلش حک می کند و بعد؛
به اجاق خاموش خاطرات پرتاب می کند.
از تو چه پنهان دوباره بغض کرده ام؛
باید وضو بگیرم؛
از بس اذان چشمهای تو را نشنیده ام
تمام نمازهای نگاهم
قضا شده است.
__________________
نه چنین است که من شکوه زخوبان دارم
تلخ کامی همه از بخت پریشان دارم

راه را آب زن ای چشم که غم می آید
باز امشب به دل سوخته مهمان دارم

دل زبی مهری ایام نیاسود گهی
از ازل با شب و با میکده پیمان دارم
__________________

[Vuvu ZeLA]

از نماز چشم های تو می آيم ....آن جا که تکبير گلدسته های لبانت دست هايم را وضو دار چشمانت می کند و از باده نگاهت مست می شوم و می رقصم و می چرخم .مست مست مست ...و سجده سجده اشک می شوم و به پای حی علی الصلاة تو می افتم

من رکوع می کنم ...همه عالم رکوع می کند و تو می مانی و يک دنيا رکوع ...من سجده می کنم و همه عالم را به سجده ات می کشانم ...تو اذان بگو ....بخند ...قهقهه کن و مرا تا ابد به سجده خودت بنشان ..

.اين نماز سلامی ندارد ...

اين نماز سلامی ندارد ...
__________________


با هم بودنها مثل عقربه ثانیه شمار می دوند ...

و بی هم بودنها با طمانینه ساعت وار گام بر می دارند ...

و این فاصله لعنتی ...

که تلخی اش سایه گستر ایامم است

و حتی شیرینی لحظات کوتاه باهم بودن که همواره مملو از هراس اتمام

است مرا می گزند...

و شعری که ملکه ذهنم است ...

حرفهای ما هنوز نا تمام

تا نگاه میکنی وقت رفتن است

بازهمان حکایت همیشگی

پیش از آنکه فکر عزیمت ناگزیر شود

آه !!!

ای دریغ و حسرت همیشگی

ناگهان چقدر زود دیر می شود .....!!!
__________________

[Vuvu ZeLA]

باز ذکر سحرم نام دلآرای تو بود
زینت خلوت دل نور تولای تو بود
چشم هر سو که نظر کرد تو آنجا بودی
دین و دل در گرو دیده شهلای تو بود
بید از وجد برقص آمده گل می خندید
حسرت سرو سهی قامت رعنای تو بود
غنچه از شرم نقابی برخ انداخته بود
بلبل سوخته دل محو تماشای تو بود
لاله آماده که جان برکف اخلاص نهد
چشم نرگس نگران گل سیمای تو بود
شمع گریان که دم وصل نگار آخر شد
ماه تابان همه شب زائر شیدای تو بود
آه ، پروانه چه بیهوده تقلا می کرد
همه جا بودی و آن گمشده جویای تو بود
رونق هستی و سرمایه هر ساقی مست
جرعه ای باده که از ساغر مینای تو بود
زتمنای تو محبوب نیاسود دمی
که کویر دل او تشنه دریای تو بود
__________________

[Vuvu ZeLA]

وقتی تو هستی قلب من چه ظرفیت عظیمی دارد برای دوست داشتن

وقتی تو دریاها را به سوی من می آوری،
احساس می کنم ناگهان می توانم

همه را دوست داشته باشم و در قلبم برای همه دنیا جا هست

وقتی تو هستی، زندگی من سراسر اتفاق است؛
هر ساعت یک اتفاق تازه:
ساعت هفت صبح کودکی بازیگوشم پر از شوق مدرسه؛
ساعت هشت پروانه ای معصومم در آرزوی شعله ور شدن

ساعت نه یه پرتقال سبزم در حسرت رسیدن
ساعت ده پرستویی مهاجرم که دنبال دستهای تو می گردد؛

ساعت یازده یک غزل عاشقانه ام

ساعت هفت شب شمعی سراپا اشک و آتش

وقتی تو هستی، وقتی تو دستم را می گیری،
احساس میکنم آنقدر بزگ شده ام که میتوانم
به اشاره ای زمین وخورشید را جا به جا کنم
وقتی تو هستی کلمه هایم
تمام می شوند و حرفهایم نا تمام می ماند